Təhrik

Xavier Serkas

Təhrik

Latınca belə bir ifadə var: “Zibillikdən dişiylə qızıl çıxartmaq”. Bu, alverçilərin işlətdiyi təsviri bir ritorikadır. Mən də onlar kimiyəm: məqsədimə catmaqdan ötrü heç bir maneə məni yolumdan döndərə bilməz.

Qustave Flaubertin  Louis Koletə məktubundan

1

Alvaro öz işinə ciddi yanaşırdı. Hər gün düz saat səkkizdə yuxudan qalxırdı, soyuq duş qəbul etdikdən sonra çörək və qəzet almaqçün aşağı, supermarketə düşürdü. Qayıdan kimi cemləyağ, kofe və qızardılmış çörək hazırlayır, radioya qulaq asa-asa və qəzet oxuya-oxuya mətbəxdə səhər yeməyi yeyirdi. Saat doqquzda isə o, artıq işdə olurdu.

Alvaroöz həyatını ədəbiyyata həsr etmişdi. Onun bütün maraqları, dostluq əlaqələri, məqsədləri, maddi durumunun artma imkanları, gündüz və gecə vaxtı evdən çıxması, bütün bunlar məhz ədəbiyyat naminə arxa plana atılmışdı. İşinə stimul verə bilməyəcək bütün şeylərdən zəhləsi gedirdi. Hüquq fakültəsini bitirmiş savadlı bir kadr kimi, onun bu sahədə bir çox yüksək vəzifələrə keçmək şansı vardı. Bu isə ondan işinə məsuliyyətlə yanaşmağı tələb edirdi. Ancaq Alvaro daha çox adi bir idarədə, sadə hüquq məsləhətçisi vəzifəsinə üstünlükverdi. Tutduğu vəzifə ona səhər vaxtlarını öz sevimli işinə həsr etmək imkanı yaradırdı və onu yazıdan ayıran bütün məsuliyyətdən azad edirdi. Eyni zamanda, yaşamaq üçün ona kifayət qədər maddi qazanc yetirirdi. Oxumağa davam et “Təhrik”

Alovlu gecə

Xuan Rulfo

ALOVLU GECƏ

–Sən ki məndən yuxarıdasan, danış, qarşıda bir işarə, işıq gələn yer görürsənmi?

–Heç nə görünmür.

–Bir şey qalmayıb, indi çatırıq.

–Hə, amma heç nə eşidilmir.

–Yaxşı bax.

–Heç bir şey görmürəm.

–Eh… İqnasio, yazıqlar olsun sənə.

Yolla gedənlərin zülmətli kölgəsi yerdəki daşların üstündən aşaraq yoxuşdan enişə doğru irəliləyirdi, sanki qobu öz məcrasıyla axırdı. Bu, yerində durmadan sağa-sola əsən bir kölgə idi.

Göyün üzündəki on dörd gecəlik ay yerdəkilərə yol göstərirdi.

–İqnasio, artıq yavaş-yavaş kəndə çatırıq. Sənin ki qulaqların yaxşı eşidir, diqqətlə qulaq as, itlərin hürüşməsini eşitmirsən? Yadına sal, bizə demişdilər ki, Tonaya dağın arxasındadır. Gör neçə saatdır ki, dağı aşıb arxada goymuşuq. Yadına sal, İqnasio.

–Hə, ancaq kənddən əsər-əlamət belə görmürəm.

–Mən artıq yoruluram.

–Qoy məni yerə. Oxumağa davam et “Alovlu gecə”

Şifrənin açılması

Şifrənin açılması

Yadıma bilirsiz nə düşdü? Elektro-maqnetik dalğalar. Radio, mikro, infra qırmızı, qırmızı dalğalar və s. Bizi digər canlılardan, sivilizasiyalardan fərqləndirən şeylərdən biri də rəngləri görmə bacarığımızdır. Başqa sözlə, gözümüz 3 rəngi və onların çalarını görür, daytonikləri nəzərə almasaq. Bunlar göy, yaşıl, qırmızı rənglərdir.640px-EM_spectrum.svg Fizika dilində desək, 400-700 nanometrdə özünə yer tapır. Nə demək istədiyimi indi açıqlayım. Ulduz və aypara isə onu göstərir ki, biz yerliyik və bizim bir “təbii” peykimiz var. Ulduzun səkkiz guşəli olması, günəş sistemimizdə  8 planetin dövr etməsidir. Pluton və ondan sonrakı kəşf olunan daha iki planetoidlər günəşin cazibəsindən tam çıxmayan göy cismləridir. Yəni bizim bayraq bütün insanların bayrağıdır əslində. Azərbaycan bütün ölkələr üçün bir nümunədir.

Zənnimcə bir məsələ var. Qırmızıyla yaşılın yerlərini dəyişsək lap yerinə düşər.

Homo-genlər

CorazonesTəsəvvür edin kainatın uzaqlarından, bəlkə də elə bizim günəş sistemimizdə mövcud olan, bizdən əvvəlki sivilizasiyalardan biri təkcinslilər olub. Yəni nəsli artırmaq üçün iki cins olmayıb. Eyni cinsli məxluqlar birbirləriylə mazaqlaşıb çoxalırdılar. Müəyyən səbəblər üzündən onlar tənəzzülə uğrayıb, məhv olublar. Burda belə bir fikir yadıma düşdü: həyatı məhv etmək mümkün deyil. Görünür o pidarazların genləri indi də yaşayır. Mən belə guman edirəm ki, o sivilizasiya inkişaf etməyib, yüksək texnalogiyalara malik olmayıb. Nəinki elm sahəsində uğur əldə edə bilməyib, mədəniyyət cəhətdən də addımlar atmayıb. Belə cəhətlərdən məhrum olan canlı, kənar faktorlardan asılı qalır. Yəni onların taleyi öz əllərində olmur. Yeganə tələbatları, gayrışmaq və qidalanmaq olub. Bu cəhət onları heyvanlardan fərqləndirmir. Yəni eramizdan əvvəl olan donuzun həyatı, indikindən seçilmir.

Əsrlər, minilliklər keçir yer üzünə insan toxumu səpilir. İnsan qabaqcil məxluqdu, ancaq o qədər də yox. İnsan özünü məhv etməyə qadirdir. Bunu edəcək ya yox, zaman göstərəcək.

Özümüz haqda onu deyim ki, biz pis, ancaq tərbiyə oluna bilən, başa düşməyi bacaran məxluqlarıq. Biz yaradırıq, yeni şeyləri öyrənməyə can atırıq, təhlil edirik, üfüqləri aşırıq. Məhz buna görə bizdə elm, incəsənət, hərb inkişaf edir. Biz azadlığa can atırıq. Çalışırıq digər planetlərə, başqa ulduzlara gedib kainatın sirlərini öyrənək.

Bizim sağ qalacağımıza mane olan bir şey də var, homo-genlər. Onlar bizim çoxlarımızda var. Münbit şəraitə düşən kimi aktivləşirlər. Beləcə homoseksualim yayılır. Pidrlar heç cürə başa düşmək istəmirlər ki, onlar insanların kökünü kəsir, bizi məhv edirlər. Çünki Yer planetində olan canlılar iki cinsdən ibarətdir. Bu da onların sağ qala biləcəyinə ciddi problem yaradır. Onları homoseksualizm cərəyanını yaymağa bir şey vadar edir. Bu isə canlının sağ qalma instiktidir. Sağ qalmaq üçün onlara yeni homoseksuallar lazımdı. Hal hazırda onların fəaliyyəti parazitlikdir. İnsanlar əgər o mehriban düşmənlərlə mübarizə aparmasa, məhv olacaq. Bu mübarizədə onlar, qalib gəlsələr belə yenə də məhv olacaqlar. Buna görə də onları məhv etmək lazımdır ki, onlar bizə qalib gəlib sonradan özlərini məhv etməsinlər. Əslində məsələ heç də məzəli deyil. Sağ qalmaq istəyirsənsə, sonrakı nəsillərin taleyinə biganə deyilsənsə sən onları məhv etməlisən.

Yeri gəlmişkən, lezbiyanlıq da əvvəl adı çəkdiyim sivilizasiyanın genləridir. Bu genlər həm kişilərdə, həm də qadınlarda yaşayır. Bu genlər çox iyrənc və insanların psixalogiyasına uyğun gəlməyən hadisədir.

Pidaraz ona görə pidarazdı ki, o, pidarazdı!!!

O bizdən nə qədər uzaqdırsa bir o qədər də bizə yaxındır

power of IslamTələbəlik illərimdə özümü skeptik sayırdım. Hesab edirdim ki, bu ən düz yoldur. Bu məni ateislərə yaxın edirdi, amma ateist etmirdi. Əgər bir şeyi sübut edə bilmirəmsə, özü də heç zaman sübut edə bilməyəcəmsə onu necə inkar edə bilərəm? Bu mənim məntiqimə siğmir. Normal insanın da məntiqinə sığmır, çünki məntiq bizim hamımızda eynidir. Görünür, ateistlərdə başqa cürədir. Sözün açığı, mən dindən aralı gəzirdim. Buna bir azdan qayıdaram. Sonradan niyə belə olmadı söhbətinə başlayım.
Ümumiyyətlə, mən öz-özümə suallar verib onlara cavab axtarmağa çalışan bir insanam. Boş vaxtlarımda, onlar isə məndə çox idi, xüsusən də gecələr, fikirləşirdim. Nə üçün gecələr? Çünki hamı yatanda sənə heç kəs mane olmur. Bu zaman insan daha yaxşı fikirləşməyə başlayır. Elə bu mətni də gecə yazmağa başladım. Əlqərəz. Bir gün, daha doğrusu bir gecə mən qarşıma növbəti bir sual qoydum. Allah var, yoxsa yox? Skeptik olmaq bu ilahi qüvvə qarşısında fikrini bildirmək deyil axı. Necə yəni, 50% inanıram, 50% isə inanmıram. Məqər Allahın varlığı, yoxluğu mənim inamımdan aslıdır?
Həmin gecə mən skeptik fikirlərimi qoydum kənara. Yadıma nisbilik qanunu düşdü. Başladım hər bir şeydə nisbilik axtarmağa. Nümunələr gətirməyə çalışdım. Misal üçün, pis və yaxşı anlayışlarının nisbi olduğunu söylədim. Çünki bir şey əgər pisdirsə, əks tərəfdən ona baxanda o bizə yaxşı görünür və s. Yəqin ki, başa düşdüz məni. Doğrudan da hər şey nisbidir. Və əgər hər şey nisbidirsə niyə hansısa bir materiyanın mövcudluğu, deyək ki, armudu stəkan, nisbi deyil? Ola bilərmi ki, armudu stəkan mövcud, eyni zamanda mövcud olmasın? Tutaq ki, bu da belədir. Bəlkəm o paralel dünyada mövcud deyil. Zarafat eliyirəm. Bəyəm bizim inamımız nəyisə dəyişdirir? Bu bir az gülməli alınır. Bu yolla görmək istəmədiyin adamı yox etmək olar. Deməli, məsələ inamda deyil. Bu zaman belə bir fikir də yadıma düşdü: Əgər nəyəsə möhkəm inansan, o mütləq yerinə yetəcək. Əslində bir çoxlarımız bunu təcrübəmizdən keçirmişik. Hə, bu belədir. Ancaq bu yenə də nisbiliyə gətirib çıxarır. Fikrimi tuta bildiz? Burda yadıma bir şey də düşdü. Məgər sizlərdə olmuyubmu ki, arzuladığınız və inandığınız bir şey həyata keçməsin. Olub, əminəm. Deməli, nə deyirsiz deyin, məsələ inamda deyil. Məsələ bilirsiz nədədir? Mən zikr edərkən müxtəlif variantları nəzərdən keçirirdim və mənə elə gəldi ki, az qala bu sualı cavablandırım. Mən Allahın mövcudluğunu aşkar etmişdim, sanki onun yerini müəyyənləşdirdim, az qala. Bu zaman canıma elə qorxu düşdü ki, mən dayandım. Özümə söz verdim ki daha bu haqda düşünməyəcəm. Anladım ki, Allah heç zaman özünün harada olduğunu bizə bildirməz. Onu qəbul etmək isə çətin olduğu qədər də asandır.